KÖY ENSTİTÜLERİ 

Onlar, 
Köy çocuklarıydı. 
Kurumuş çalılar gibiydiler bozkırda. 
Kavrulmuş ekinler gibiydiler. 
Geldiler, 
Yalın ayakları 
Ve 
Yırtık mintanlarıyla geldiler, 
Gönen’e, Aksu’ya, Kepirtepe’ye. 
Ezilmiş, sömürülmüş, horlanmış 
Ve 
Unutulmuştular bin yıldır. 

Ferhat oldular, 
Yardılar İdris Dağını. 
Gürül gürül akıttılar suyunu, 
Hasanoğlan’a. 
Köroğlu oldular, 
Kafa tuttular Bolu Beylerine. 
Yıktılar saltanatını ağaların. 

Tolstoy’u Balzac’ı okudular koyun güderken. 
Mozart’ı, Bethoven’i çaldılar dağ başlarında. 
Moliere’i, Sophokles’i oynadılar. 

Horon teptiler Beşikdüzü’nde kol kola. 
Halay çektiler Yıldızeli’nde türkülerle. 
Diz vurdular Ortaklar’da efece... 

Siz, 
Her gece, 
Mehtaba çıkarken Heybeli’de, 
Onlar, 
Duvar ördüler, 
Çatı çattılar. 
Yıldızlara bakarak yaz geceleri, 
Harman yerlerinde yattılar. 
Kazma salladılar yorulmadan. 
Kerpiç döktüler 
Kerpiç. 
Sızlanmadılar hiç. 
Yakıştı nasırlı ellerine, 
Kitap ve çekiç. 

Başladı yurt harmanında imece... 
Bir gece, 
Karanlık inlerinden sinsice, 
Brütüsler çıktı ansızın. 
Çektiler zehirli hançerlerini, 
Vurdular sırtlarından haince... 

Çıktı mağaralarından yarasalar, 
Çıktı halk düşmanları,
Üşüştü sülükler gibi üstümüze. 
Emdiler kanımızı, 
Doymadılar. 
Yıktılar umudunu Türkiyemin. 

Aydınlık bir Türkiye gelir aklıma, 
Kalkınmış bir Türkiye gelir, 
Köy Enstitüleri denince. 

Özbek İNCEBAYRAKTAR