Biyografi

Ruhi Su, 1912 yılında Elazığ’da doğmuştur. Türk halk müziği sanatçısı, besteci ve yazar olarak tanınan Su, özellikle bağlama ve türküleriyle Türkiye’nin dört bir yanında büyük bir hayran kitlesi edinmiştir. 1930’ların ortalarında İstanbul’a yerleşen Ruhi Su, burada hem müzik kariyerine hem de halk müziği alanındaki çalışmalara yön vermeye başlamıştır.

Ruhi Su’nun müziği, Anadolu’nun çeşitli yörelerine ait ezgileri harmanlayarak zenginleştirdi. Özellikle “Kızılırmak” ve “Bahar Türküleri” gibi eserleri, onun halk müziği repertuarındaki önemli eserlerdendir. Su, müziğinde sadece geleneksel temaları değil, aynı zamanda sosyal ve politik mesajları da işleyerek dinleyicileriyle derin bir bağ kurmuştur.

1940’lı yıllarda İstanbul Radyosu’nda çalışmaya başlayan Ruhi Su, burada pek çok programa katılarak halk müziğinin yayılmasına katkıda bulunmuştur. 1950’lerdeki sanatçı kimliği, onu dönemin en sevilen halk müziği sanatçılarından biri haline getirmiştir. 1970’lerde, devrimci bir sanatçı olarak anılmaya başlamış, sosyal adalet ve özgürlük temalarını eserlerinde sıkça işlemiştir.

Ölüm Nedenleri ve İhmaller

1. Kanser Hastalığı: Ruhi Su, uzun bir süre kanserle mücadele etti. Bu süreçte sağlık durumu hızla kötüleşti.
2. Geç Teşhis: Kanserin erken teşhisinin yapılmaması, tedavi sürecinin gecikmesine yol açmış olabilir. Bu durum, hastalığın ilerlemesine neden olmuştur.
3. Tedavi İhmalleri: Su’nun tedavi sürecindeki bazı ihmal ve yetersizlikler, sağlık profesyonelleri tarafından yeterince ilgi gösterilmemesi ile ilişkilendirilmektedir. Bu, sanatçının sağlık sorunlarının daha da kötüleşmesine sebep olmuş olabilir.
4. Psikolojik Faktörler: Ruhi Su’nun sanatçı kimliği, onun duygusal durumu üzerinde de etkili olmuştur. Psikolojik stres ve kaygı, hastalığın seyrini olumsuz etkileyebilir.

Ruhi Su’nun ölümü, sadece müzik dünyası için değil, Türk kültürü için de büyük bir kayıptı. Onun mirası, müziğiyle yaşamaya devam etmektedir.

Eserleri ve Mirası

Ruhi Su, yaşamı boyunca birçok albüm çıkarmış ve binlerce konser vermiştir. “Türkülerimiz” adlı eseri, onun halk müziği alanındaki en önemli çalışmalardan biridir. Su’nun eserleri, sadece müzikseverler için değil, aynı zamanda gelecek nesiller için de bir kültürel miras niteliğindedir. Ölümünden sonra, eserleri ve düşünceleri, birçok sanatçı tarafından güncellenerek günümüzde de yaşatılmaktadır.

Sonuç

Ruhi Su, Türk halk müziğine yaptığı katkılarla unutulmaz bir sanatçı olarak hafızalarda yer etmiştir. Sanatı ve yaşamı, sadece müzik alanında değil, toplumsal değişim ve farkındalık açısından da önemli bir yer tutmaktadır.

Kaynakça

1. Su, Ruhi. Türkülerimiz. İstanbul: 1991.
2. Karpuz, S. “Ruhi Su: Bir Efsane.” Müzik Dergisi, 2015.
3. Türe, H. “Anadolu’nun Sesi Ruhi Su.” Halk Müziği Araştırmaları, 2018.

1. Coğrafi ve Kültürel Etkileşim:
Kerkük, tarih boyunca farklı medeniyetlere ev sahipliği yapmış bir şehirdir. Türk, Arap, Kürt, Süryani ve Türkmen gibi çeşitli etnik gruplar bu şehirde bir arada yaşamışlardır. Bu etnik çeşitlilik, Kerkük türkülerinin temel karakteristiğini oluşturur. Türküler, farklı kültürlerin etkileşiminden doğan bir sentezi yansıtarak, zengin bir müzikal dokuya sahiptir.

2. Duygusal Derinlik:
Kerkük türkülerinde sıkça rastlanan bir özellik, derin duygusal ifadedir. Şehrin karmaşık tarihinden kaynaklanan acılar, sevinçler, aşklar ve ayrılıklar, türkülerin sözlerinde ve melodilerinde hissedilir. Sanatçılar, yaşadıkları toplumsal olaylara duyarlılıkla yaklaşarak, duygusal bir bağ kurarlar ve bu bağ, eserlerine yansır.

3. Dil ve Lirizm:
Kerkük türkülerinde kullanılan dil, genellikle halk dilidir. Ancak, Arapça, Kürtçe, Türkçe gibi farklı diller de türkülerde kendine yer bulabilir. Bu dil çeşitliliği, Kerkük'ün kültürel mozaik yapısını yansıtır. Lirik yapılar genellikle basit ve anlaşılır olmakla birlikte, derin anlamlar içerir. Sözlerde sıkça kullanılan metaforlar ve semboller, türkülere ayrı bir zenginlik katmaktadır.

4. Enstrümantal Çeşitlilik:
Kerkük türkülerinde kullanılan enstrümanlar, genellikle geleneksel Türk müziği enstrümanlarıdır. Bağlama, keman, ud gibi enstrümanlar, türkülerin karakteristik sesini oluşturur. Ayrıca, Arap ve Kürt müziğinden gelen etkilerle farklı enstrümanlar da türkülerde yer bulabilir.

5. Toplumsal Temsiliyet:
Kerkük türküleri genellikle toplumsal olayları anlatır ve geniş bir dinleyici kitlesi tarafından paylaşılan duyguları yansıtarak toplumsal temsiliyet sağlar. Bu özellik, türkülerin sadece bir müzik türü olmanın ötesinde, bir kültürün ve toplumun sesi olmalarını sağlar.

Sonuç olarak, Kerkük türkülerinin karakteristiği, tarih, kültür ve duygusal derinlik üzerine kurulu bir mozaiği yansıtarak dinleyicilere benzersiz bir müzik deneyimi sunar. Bu türküler, sadece bir bölgenin değil, aynı zamanda geniş bir coğrafyanın kültürel çeşitliliğini ve bir arada yaşama kültürünü de yansıtarak, müzik dünyasına önemli bir katkıda bulunur.

Kul Nesîmî'nin hayatı hakkındaki mevcut bilgiler ona ait olduğu düşünülen şiirlerinden çıkarılmaktadır. “Nesîmî, Seyyid Nesîmî, Kul Nesîmî, Seyyid” mahlaslarını kullanan şairi, Bağdatlı Nesîmî’den ayırmak için Cahit Öztelli bu şaire “Kul Nesîmî” demiştir. Aslında sadece bir-iki şiirinde bu mahlası kullanmaktadır. Asıl adı, Ali’dir. Ceddinin ve büyük dedesinin Said Emre olduğunu söylemektedir. Bilindiği gibi Hacı Bektaş Menâkıbnâmesi’nde ismi Molla Sadeddin olarak geçen bu kişi, Aksaray doğumludur ve XIV. yüzyılda yaşamıştır. Yunus Emre’nin Anadolu’daki en eski takipçilerinden olup Hacı Bektaş ve onun halifesi Hacim Sultan’ın yanında bulunmuştur. Hacı Bektaş’ın Makalât isimli eserini Arapçadan Türkçeye çevirmiştir. Kendisinin bugüne kadar on dokuz şiiri bulunmuştur. Görüldüğü gibi köklü ve tekke geleneğinin içinde yer alan bir aileye mensup olan Kul Nesîmî’nin, şiirlerinden kuvvetli bir eğitim aldığı ve Arapça bildiği anlaşılmaktadır. Soyunun bağlı bulunduğu Bektaşi yoluna girmiş, ayrıca Hurufilikte de çağdaşlarından ileri bir merhaleye varmıştır (Öztelli 1969: 8-9). Şair mahlasını Bağdatlı Nesîmî’ye olan sevgisi nedeniyle almıştır. Nitekim Bağdatlı Nesîmî gibi, şiirlerinde Hurufi inancı dile getirmektedir. Mahlas benzerliği ve iki şairin de Hurufi olması dolayısıyla, uzun zaman Bağdatlı Nesîmî ile karıştırılan bu şairin farklı biri olduğuna ilk kez Sadettin Nüzhet Ergun dikkat çekmiştir. Bu konuda en önemli tespitler Cahit Öztelli’ye aittir. Öztelli, Kul Nesîmî’nin 17. yüzyılda yaşadığını düşünmektedir. Bu düşünceyi destekleyen belli başlı göstergeler şunlardır: Öncelikle Kul Nesîmî’nin şiirlerindeki dil, Bağdatlı Nesîmî’den ayrıdır. Eski Anadolu Türkçesini kullanan Bağdatlı Nesîmî yanında Kul Nesîmî’nin dili 17. yüzyıl divan ve halk şairlerinin dilidir. Bu dili 17. yüzyıldan önceye götürmeye imkân yoktur. İkinci olarak Kul Nesîmî’nin şiirleri hep kesinlikle 17. yüzyılda yazılan cönklerde çıkmaktadır. Üçüncü gösterge ise yine bu yüzyılda yaşamış şairlerin Kul Nesîmî’ye nazire yazmalarıdır. Dördüncü ve son gösterge ise şiirlerinden birinde geçer: "İki yüz altmış dört yıldan sonra / Bu nazmile bunu ettim ben izhar".

Bu şiirin tamamında Hurufilik kurallarıyla birlikte kendinden de bahseden Kul Nesîmî, yukarıdaki beyitte Bağdatlı Nesîmî’nin ölüm yılını ve inançlarını söz konusu etmiştir. Buna göre Bağdatlı Nesîmî’nin ölüm yılına iki yüz altmış dört katılınca 1668 tarihi bulunur. Bu şiiri olgunluk çağında söylediği kabul edilirse 17. yüzyılın başlarında doğduğu söylenebilir (Öztelli 1969: 4). 17. yüzyılda geçen bazı olayların yankılarını Kul Nesîmî’nin şiirlerinde bulmak mümkündür. Bilindiği gibi bu yüzyılın ilk yarısı Safevi devletiyle yapılan savaşlarla geçer. Bağdat’ın Safeviler tarafından ele geçirilmesi, ardından IV. Murad’ın geri alması, bu savaşların en önemli merhalelerini teşkil etmektedir. Bu savaşlar sırasında Anadolu’da da Celali isyanları sümekteydi, düzenden memnun olmayan Kızılbaşlar’ın da bu ayaklanmalara katıldığı, farklı şairlere ait şiirlerden anlaşılmaktadır. Kul Nesîmî’nin de bu isyanlara katıldığı, hatta yakalanıp yargılandığı bir şiirinden bilinmektedir. Safevi şahına bağlılığı şiirlerinde açıkça görülen şair, Osmanlı padişahını “Azrail”, Osmanlıları ise “yezid” olarak nitelemektedir. Buna karşılık Safevi şahını “Mehdî-i zaman” olarak isimlendirmektedir.

Kul Nesîmî’nin cönklerdeki yüzden fazla şiiri Öztelli tarafından yayımlanmıştır (1969: 23-93). Aynı araştırmacı şairin elliye yakın mânisinin olduğunu, fakat neşretmeye gerek görmediğini yazmaktadır (Öztelli 1969: 8). Ancak Öztelli’nin neşrettiği şiirlerin tamamının Kul Nesîmî’ye aidiyeti şüphelidir (Ayan 1974). Kul Nesîmî’nin şiirlerinde hâkim olan anlayış tasavvuftur. Aşk şiirlerinin yanı sıra öğüt veren ve öğretici manzumeler de söylemiştir. Daha çok aruz veznini kullanmasına rağmen, bu vezni kullanmakta çağdaşı halk şairleri gibi başarısızdır. Aruzun kısa kalıplarını tercih eden şair, çok sayıda Türkçe kelimeye imale yapmıştır. Diğer tekke şairlerinde de görüldüğü gibi, bazı şiirleri hem hece hem de aruz ölçüsüne uymaktadır. Ayrıca hece ölçüsüyle gazel söylediği de belirtilmelidir. Kafiye sıralanışı bakımından belli bir düzene uymayan çok sayıda şiiri vardır. Yani kafiye sıralanışı serbesttir. Yalnız bağlama mısraları olan dördüncü mısralarda düzgün kafiyeye yine de uymaktadır. Bu duruma güzel bir örnek olarak “güldür gül” redifiyle biten nefesidir. Bu şiirin bazı dörtlüklerinde ilk üç mısra kendi aralarında kafiyelidir. Bazı dörtlüklerinde ise hiçbir düzen bulunmamaktadır. Şekil bakımından bu uyumsuzluk Kul Nesîmî’nin kuvvetli bir şair olduğu gerçeğini değiştirmez. Yerinde ve ustalıkla kullandığı kelimeler, anlamı kuvvetlendirmenin yanı sıra, kafiyelerini çoğu halk şairinin kullandığı yarım hatta çeyrek kafiyeden kurtarmaktadır. Bunda aldığı kuvvetli eğitimin etkisi olduğu düşünülebilir (Öztelli 1969: 11-12). Aruz kullanımındaki aksaklık, şiirlerini sözlü ortamda meydana getirmesinden dolayı olsa gerektir. Burada hem halka daha rahat seslenebilmek için Türkçe kelimeleri tercih etmesi hem de tekkelerin sözlü sohbet ortamında şiirlerini doğaçlama söylemesinin etkisi olduğu düşünülebilir.

Kul Nesîmî’de doğrudan doğruya Yunus Emre etkisi görülmemekteyse de sonraki Yunus takipçilerinin geliştirdiği nispeten sığ; fakat serbest söyleyiş hâkimdir. Alevi-Bektaşi inaçlarını, siyasi görüşleriyle birlikte dile getiren şiirlerinin söyleyişindeki derinlik ve kudretin yanı sıra, pervasızlık da bariz biçimde görülmektedir. Duygu ve düşüncelerini sade kelime ve kalıplarla ifade etmesi, Alevi-Hurufi inançlarına derin ve içten bağlılığı onun şiirini basitlikten kurtarır. Az olmakla beraber, tasavvufi şiirleri dışındaki aşk şiirleri daha başarılıdır. Lirik bir şair olan Kul Nesîmî, din dışı aşk şiirlerinde herhangi bir âşıktan ayrılamaz. Bu şiirlerinde şairin tasavvufi kimliği silinir, saf ve şuh bir âşık hâline gelir. Bu ikilik yalnız bu şiirlerinde değil, dilde, ölçüde, biçimde de kendini gösterir (Öztelli 1969: 13). En çok etkisinde kaldığı şair, mahlasını da aldığı Bağdatlı Seyyid Nesîmî’dir (Gündüz 2010). Hurufiliği ele alışı ve şiiri içinde kullanışı büyük oranda Seyyid Nesîmî gibidir. Şiirlerinde görülen cezbe ve samimiyet de büyük ölçüde benzerlik gösterir. Zaten bu benzeyiş sebebiyle uzun süre iki şairin şiirleri birbirine karıştırılmış, Kul Nesîmî’nin varlığı Seyyid Nesîmî’de erimiştir. Kul Nesîmî’nin şiirlerini muasırlarının eserleri karşısında özgün kılan da bu cezbe ve samimi havadır. Etkilendiği bir diğer şair, Fuzûlî’dir. Samimi bir ehl-i beyt muhibbi ve kudretli bir şair olan Fuzûlî’nin, Kul Nesîmî’yi etkilemesi tabiidir. Hatta Öztelli, Kul Nesîmî’nin derin içlilik ve şiiriyeti Fuzûlî’den aldığını düşünmektedir (Öztelli 1969: 14). Öztelli’ye göre, Kul Nesîmî’nin şiirlerine çağdaşları tarafından nazireler söylenmiştir. Âhî, Âşık Hasan, Âşık Ömer gibi âşıkların şiirleriyle Kul Nesîmî’ninkileri karşılaştıran adı geçen araştırmacı, bu durumu Kul Nesîmî’nin yukarıda anılan âşıklardan yirmi beş-otuz yıl önce yaşamasına bağlamaktadır (Öztelli 1969: 14-17). Açıkçası sözlü ortamda çok farklı sebeplerle, bir şairin şiirinin diğer şair adına kaydedilmesi veya varyantlaşması çok sık görülen bir durumdur. Bu varyantlaşma aynı şairin şiiri için bile sıkça görülür. Bu sebeple Öztelli’nin, yukarıda adı geçen âşıkların şiirlerinin Kul Nesîmî’nin şiirlerine yapılan nazireler olduğu çıkarımının ihtiyatla ele alınması gerekmektedir. Şairin tarikat çevrelerinde önemli bir yeri olduğu, bu çevrelerde yazılmış cönklerde yer alan şiirlerinin çokluğundan anlaşılmaktadır. Ancak bu şiirlerin Bağdatlı Nesîmî’ye ait zannedildiği de unutulmamalıdır. Kul Nesîmî’nin şiirlerinde işlediği temalara bakıldığında eldeki şiirlerinin büyük kısmının Alevi yoluna dair olanlar olduğu görülmektedir. Bu durumla ilgili iki husus söz konusu edilebilir: İlk olarak Nesîmî’nin bu tarz şiirleri daha fazla söylediği; ikinci olarak da sözlü ortamda Nesîmî’nin şiirlerinden seçme yaparak cönklerine kaydedenlerin Alevi yoluyla ilgili nefesleri kaydetmeyi tercih etmiş olmaları. Şairin şiirlerinin âyin-i cemlerde zevkle okunduğu, hatta Bağdatlı Nesîmî’yle karışmış hâlde Alevi muhitlerinde yedi ulu şairden biri olarak kabul edildiği düşünüldüğünde ikinci şıkkın kuvvet kazandığı görülmektedir. Şairin eldeki şiirlerinde ehl-i beyt ve on iki imam muhabbeti, tevella-teberra anlayışı, buna bağlı olarak Ali yolundakilerin sonunda yezidlere galip geleceği, ahir zamanda Mehdi’nin ortaya çıkacağı, yolda mürşidin önemi, pirlere, üçler-yediler-kırklar adı verilen evliya hiyerarşisine inanmanın gerekliliği, insan yüzünün ve vücudunun harflerin sembollerini taşıdığı, bunların da Kur’an-ı Kerim’deki bazı surelere karşılık geldiği, vahdet-i vücûd anlayışı, devir inancı ilk olarak göze çarpan hususlardır. Kul Nesîmî’nin şiirlerinden bir kısmının mevlitlerde, tekkelerdeki zikir ayinleri esnasında icra edildiği bilinmektedir. Hatta “güldür gül” redifli nefesi Konya, Trabzon, Zile gibi yerlerde ilahi ve ninni olarak söylenmektedir. Yine “kime ne” redifli nefesinin uşşak makamında bestelenmiş olması, klasik Türk musıkisi çevrelerini de etkilediğinin örneğidir (Öztelli 1969: 17). Hatta onun sanatçılık yeteneğinin yüksekliği, bir bakıma unutulmasının da sebebidir denilebilir. Çünkü bu derecede güzel eserleri ancak Bağdatlı Nesîmî’nin verebileceği düşünülmüş, farklı bir kişiyle karşı karşıya olunduğuna ihtimal verilmemiştir.

Kaynakça Ayan, Hüseyin (1974). “Kul Nesimi’ye Ait Olduğu Sanılan Şiirler”, Atatürk Ü. Edebiyat Fakültesi Araştırma Dergisi 6: 21-33. Gündüz, Erol (2010). “Divan Şairi Seyyid Nesimi’nin Halk Şairi Kul Nesimi Üzerindeki Etkileri”, Sosyal Araştırmalar 3/12 (Yaz): 202-212. Öztelli, Cahit (1969). On Yedinci Yüzyıl Tekke Şairi Kul Nesîmî. Ankara: Türk Etnografya, Folklor ve Turizm Derneği Yay. Madde Yazım Bilgileri Yazar: DR. GÜROL PEHLİVAN Yayın Tarihi: 06.11.2014 Güncelleme Tarihi: 08.12.2020

Dadaloğlu (gerçek adı: Veli), Osmanlı Devleti'nin Anadolu Türkmenlerini iskân politikasına karşı koymuş bir halk ozanıdır. 18. yüzyılın son çeyreğinde Kayseri'nin Tomarza ilçesinde doğup 19. yüzyılın ortalarında öldüğü bilinmektedir. Çukurova ve Binboğa dağları arasında yarı göçebe bir hayat sürmüştür. Doğum ve ölüm tarihleri hakkında kesin bilgi yoktur.

Dönemi
Osmanlı İmparatorluğu'nda iki ayrı edebiyat çeşidi vardı. Halk edebiyatı ve divan edebiyatı. Divan Edebiyatı Osmanlı Türkçesi, Farsça ve Arapça kelimelerin harmanlanmış hali ile yazılıyordu. Bu dil, günlük konuşmada kullanılmıyordu ve nüfusun çoğu için anlaşılabilir değildi. Öte yandan Halk Edebiyatı, halkın kullandığı günlük konuşma dili ile oluşturuluyor ve çoğunlukla sözlü edebiyat eserleri üretiliyodu. Halk edebiyatının bilinen en yaygın türü koşma adlı şiir türüdür. Koşma şiir türünün özel bir ezgiyle söylenenine ise varsağı denirdi.

Biyografi
Dadaloğlu Güney Anadolu'da (Nur Dağları ve muhtemelen Toros Dağları) dağlık bölgelerde yaşıyordu. Diğer adı Veli idi. Bu isim şairlerin kullandığı mahlas (takma ismi) ismiydi. Oğuzların Avşar boyundandı. Osmanlı Devleti'nin konar-göçer Avşar, Karsantı(Aladağ), Sırkıntı, Bozdoğan, Kırıntı, Berber, Menemenci gibi Türkmen aşiretlerini yerleşik hayata geçirmek için verdiği uğraş, yer yer başkaldırılara ve çatışmalara neden olmuştur. Dadaloğlu'nun şiirleri, yerleşik hayata geçmek istemeyen Türkmen aşiretlerinin sesi ve sözlü tarihi sayılabilir. Bu itirazlardan dolayı Osmanlı, Avşarlara tarım arazileri verdi. Ama o yine de kabile üyelerinin en geleneksel göçebe yaşam tarzını tercih etti ve Osmanlı'ya karşı mücadele etti.

Dadaloğlu mücadelesini şiirlerine de yansıtmış, halkının duygularını ve tepkilerini konu almıştı. Bunun için şu sözleri söylemiştir:

Ferman padişahınsa, dağlar bizimdir!

Mücadelenin sonunda, Dadaloğlu ile maiyetindeki Avşar ve Cerit Türkmenleri çoğunlukla İç Anadolu Bölgesi'ne yerleşti. Dadaloğu Kırşehir'in Kaman ilçesinde ölmüştür. Mezarı Kaman'ın Ziyaret Tepe Mahallesinde ilçeye hakim bir noktada bulunmaktadır.

Ali Ekber Çiçek, (1935, Ulalar, Erzincan – 26 Nisan 2006, İstanbul), Türk halk müziği sanatçısı.[1]

Yaşamı
1935 yılında Ulalar, Erzincan doğan Çiçek, babasını 1939 Erzincan depreminde yitirdi ve küçük yaşlarda rençberlik yapmaya başladı. Bu arada bağlamayı öğrendi ve cem toplantılarında kulağı Alevi deyişleri ve ezgileriyle doldu. İlkokul öğreniminden sonra maddi olanaksızlıklar sonucu öğrenimini sürdüremedi, ancak ağır yaşam şartlarına karşın müzikten hiç kopmadı.[2] Müzik aşkı ağır basınca İstanbul'a göç etti ve halk müziğinin önemli isimleriyle tanıştı. Askerden sonra TRT'nin açtığı sınavı kazanarak, Muzaffer Sarısözen döneminde TRT Ankara Radyosu'na ve Yurttan Sesler Korosu 'na girdi. 35 yılı aşkın bir sürede 400'den fazla türküyü derleyerek geniş kitlelere ulaştırdı. TRT arşivlerinde 54 kaseti bulunan Ali Ekber Çiçek'in Türkiye'deki bütün türkücüler tarafından derlemeleri söylenmektedir. 2003 yılının başlarında TRT Belgesel Programlar Müdürlüğü tarafından Ali Ekber Çiçek'in hayatını anlatan Cahilden Uzak Dur, Kemale Yakın isimli belgesel çekilmiştir.Çiçeğin müzik sevdası yıllar boyu bitmemiştir

Özel hayatı
Kendisi gibi sanatçı olan Cemile Cevher Çiçek ile evlendi. Çift, 8 yıllık evliliklerini çocuklarının olmadığı gerekçesiyle sonlandırdı. Ali Ekber Çiçek'in Can Çiçek ile yaptığı evlilikten Ebru isminde bir kızı olmuştur .

Vefatı

Ali Ekber Çiçek'in mezarı, Tahtalıkuşlar Köyü mezarlığı,Edremit
Başta "Haydar Haydar" olmak üzere Türk halk müziğine birçok unutulmaz türkü armağan eden bağlama sanatçısı ve derlemecidir. Ali Ekber Çiçek yakalandığı Pankreas kanserine yenik düşerek 2006 yılında, 71 yaşında vefat etti. Kabri Tahtakuşlar, Edremit köyündeki asri mezarlıktadır.

Bahriye Birlik kâtibi olan Harabı ömrünü İstanbul ve Rumeli’de geçirmiştir. Harabi’nin 17 yaşında iken Bektaşi olduğu bu tarihten sonra bu tarikatın mensubu olarak hareket ettiği ve bu tarikatın görüşlerini şiirlerinde dile getirdiği görülür. Bektaşiliğe geçişi ise Mehmet Ali Hilmi Baba`dan nasip alarak olmuştur.

Hayatı
1853 yılında İstanbul'da doğdu. Asıl adı Ahmet Edip'tir. Harabi sonradan şiirlerinde kullandığı mahlastır. Bazi şiirlerinde adi Edip olarak geçer. Bahriye Birlik katibi olan Harabi ömrünü İstanbul ve Rumeli'de geçirmiştir. 17 yaşında Bektaşiliğe giren Harabi ölüm yılı olan 1917'ye kadar bu yolun sadık bir bendesi olmuştur.

Tasavvufa Yönelmesi
Tasavvufla tasavvuf üstadlarının eserleri ile yakından ilgilenmiş, hece ve aruzla yazdığı veya irticalen söylediği deyişlerle koca bir divan meydana getirmiştir. Yunus'un sevgi ve birlik duygusuna, Nesimi'nin sertliğine, Kaygusuz Abdal'un hiciv ve istihzasina, Pir Sultan'in cesaretine bu dünyadaki deyişlerde bol bol rastlamak mümkün.

Divanı
Harabi'nin kendi elyazısı ile meydana getirdiği divan 570 sahifelidir. Şiirleri aruzla ve hece vezni ile yazılmıştır. Şairin bu iki vezne de çok alışık olduğu hakimiyetinden anlaşılıyor. Uyakları kimi zaman göz için, kimi de kulak içindir. Rediflere ragbeti vardır. Nazım şekillerini maksadına göre seçmekte ustadır. Edip Harabi, tasavvuf konularında olduğu kadar hiciv alanında da usta ve tecrübeli bir şairdi. Hicviyelerinin üstünde, kime niçin ve ne zaman yazıldığını gösteren notların bulunması; onların ilginçligini arttırmaktadır.

Harabi gördüğü eğitimden dolayı, dilini çok iyi kullanan bir Bektaşi dervişidır. Din dışı konularla ilgili yazdığı şiirlerde mükemmel bir üslup kullanmıştır. Alevi Bektaşi Kültür ve Edebiyatı üzerine yapılmış hemen hemen her çalışmada Edip Harabi’ye ait bir nefes örneği muhakkak zikredilmiştir. Özellikle Vahdet-i Vücud olarak bilinen ve iradenin tekliğini ifade eden tasavvufun ileri merhalesine ilişkin analizler içeren birçok mühim şiir üretmiştir.

Bektaşilik Felsefesine Geçişi
Çok genç yaşında, Merdiven Köyü Bektaşi tekkesinde 'Muhammed Ali Hilmi Dedebaba'dan nasip alıp tarikate giren Harabi hayatının sonuna kadar bu ikrara sadık kalmış, şiir ve nefesleri ile Bektaşi edebiyatinin en kudretli üstadlarından biri olmuştur.

Bektaşi olmadan önceki halini söyle anlatır: "Abdestimi alır, taştan duvara karşı bir kalkar bir yatardım. Savmi salatı bırakmazdım. Cennetle huri, gilman sevdası vardi gönülde. Beş vakte beş katardım, çok namaz kılardım, camileri gezerdim. Allaha vasil olmak böyle olur sanırdım."

Saadet Gazetesi
Harabi ilk şiirlerini Saadet Gazetesinde yayınlamaya başlamıştır. Yayınlanmış veya yayınlanmamış şiirleri Bektaşiler arasında çabucak yayılmış, bestelenmiş, sazla ve sözle Türkiye'nin her tarafında söylenir hale gelmiştir. İzmirli Hüseyin Hüsnü Erdikut'u yazdığına göre Rıza Tevfiğin de mürşidi olmuştur. Harabi hakkında ilk defa geniş bilgi veren ve onun şiirlerinden mühim birkaç numune yayınlayan Saadettin Nüzhet Ergün olmuştur. 1930 yılında devlet matbaasında basılıp Maarif Vekaletince yayınlanan Bektaşi Şiirleri adındaki kitabın 79-115 sayfaları Harabiye ayrılmıştır.

Mahlasları
Şiirlerini Ahmed Edib, Edib, veya Harabi mahlası kullanarak yazmıştır. Harabi kelimesinin, diğer aşık geleneğinde olduğu gibi sadece mahlas olmadığı söylenmektedir. Çünkü Alevi Kızılbaş kültüründe nasip almak manevi aleme ikinci doğum olarak kabul edildiği için, ikinci doğum için ikinci bir isim genellikle verilir. Harabi isminin Mehmed Ali Hilmi Dedebaba tarafından verildiği tahmin ediliyor.

Ölümü
Birinci dünya savaşının bütün sıkıntılarını yaşıyan Edip Harabi, son yıllarını hastalıkla geçirmiştır. 1917 yılında İstanbul Fatih’te ölmüştür.

(Kaynak: Wikipedia)

Muharrem Ertaş, (d. 1913, Yağmurlubüyükoba, Kırşehir - ö. 3 Aralık 1984, Kırşehir), Türk saz ve söz ustası.

Abdallık geleneğinin ve bozlak türünün en önemli isimlerindendir. Hacı Taşan ve kendi oğlu Neşet Ertaş gibi çıraklar yetiştirmiştir.

Yaşamı
Muharrem Ertaş, 1913 yılında Kırşehir’in Yağmurlu Büyükoba Köyü'nde doğdu. Annesi Ayşe Hanım, babası zurnacı Kara Ahmet'tir.[1] Ailesi Abdallar diyarı Aksaray Ala Kilise'den gelip, Kırşehir ili Yağmurlubüyükoba köyüne yerleşmişti. Rivayete göre Ertaş’ın ataları asırlar önce Horasan'dan gelerek bu köye yerleşen "Deveci Kabilesi"nin bakiyeleri idi.

İlk saz hocaları dayıları Bulduk Usta ve Yusuf Usta 'dır. Yusuf Usta'dan yörenin önemli âşıklarından Âşık Sait'in şiirlerini, koşma ve deyişlerini öğrendi.[1] ). Küçük yaşlardan itibaren gezgin âşıklık yapmaya başladı. Köylerde sünnet ve düğün törenlerinde, bayramlarda saz çalarak dolaştı. Hatice Hanım’la ilk evliliğini yapan Muharrem Ertaş, eşinin vefatı üzerine Kırşehir’i terk ederek Çiçekdağı, Yerköy, Keskin ve Kırtıllar'da sanatını sürdürdü. Bu bölgenin usta aşığı olarak tanındı. Orta Anadolu geleneksel halk müziğinden geniş bir repertuvarı vardı. Bozlakların yanı sıra halay türünün de örneklerini çalıp söyledi; Karacaoğlan, Şeyh Galip, Pir Sultan Abdal, Dadaloğlu'nun deyişlerini seslendirdi. Bazen de "usandım şu yalan dünyadan Aydost çığırmasında olduğu gibi dinsel içerikli türkülerde söyledi.

Kırtıllar’da ikamet ettiği sırada Keskin Hacelobası köyünden Mazlum Usta'nın kızı Döne Hanım'la ikinci evliliğini yaptı. Bu evlilikten Necati, Neşet, Ayşe, Nadiye ve Muhterem adında beş çocuğu oldu. Altı yıl Kırtıllar köyünde yaşadıktan sonra Çiçekdağı ilçesinin İbikli köyüne göçtü. İbikli'de ikinci eşi Döne Hanım'ı da kaybetti ve üçüncü evliliğini Yozgat'ın Kırıksoku köyünden Arzu Hanım'la yaptı. Bu evlilikten Ekrem, Ali, Muhterem ve Cemal olmak üzere dört çocuğu daha oldu.

Ses genişliği, rengi ve tınısının yanı sıra, gırtlak nağmeleri, çarpma, titretme ve trilleri, kendine has ses kullanma teknikleri ve bütün bunların yanı sıra kullandığı yiğitçe eda ile Muharrem Ertaş, gelmiş geçmiş en büyük bozlak okuyucusu olarak kabul edilen Ertaş,[1] Hacı Taşan ve kendi oğlu Neşet Ertaş gibi çıraklar yetiştirdi.

Baba oğul Ertaşlar

Neşet Ertaş, babasından aldığı eğitimle son yüzyılın en büyük ozanlarından biri olmuş ve Türk halk müziğinde bir ekol olarak kabul edilmiştir. Neşet Ertaş babası hakkında yaptığı her söyleşide ''Muharrem Usta'' diye hitapta bulunmuştur.

3 Aralık 1984'te yaşamını yitirdi. Muharrem Ertaş'ın mezar taşında şu sözler yer alır: "İşte geldim, işte gittim. Güz çiçeği gibi bittim. Yalan dünyada ne iş tuttum. Ömrüceğim geçti, gitti."

Âşık Veysel, gerçek adıyla Veysel Şatıroğlu (25 Ekim 1894, Şarkışla - 21 Mart 1973, Sivas), Türk halk ozanı. Afşar boyunun Şatırlı obasına mensuptur.

Hayatı
Âşık Veysel Şatıroğlu, 1894 yılında Sivas Vilayeti'nin Şarkışla ilçesine bağlı Sivrialan köyünde dünyaya geldi. Şatıroğlu'ndan önceki soyadı Ulu'dur. Annesi Gülizar, babası "Karaca" lakaplı Ahmet adında bir çiftçiydi.[1] Veysel'in iki kız kardeşi, yörede yaygınlaşan çiçek hastalığına yakalanarak yaşamlarını yitirdi. Ardından Veysel de yedi yaşında aynı hastalıktan dolayı iki gözünü de kaybetti. Kendi anlatımına göre:

« Çiçeğe yatmadan evvel anam güzel bir entari dikmişti. Onu giyerek beni çok seven Muhsine kadına göstermeye gitmiştim. Beni sevdi. O gün çamurlu bir gündü, eve dönerken ayağım kaydı ve düştüm. Bir daha kalkamadım. Çiçeğe yakalanmıştım... Çiçek zorlu geldi. Sol gözümde çiçek beyi çıktı. Sağ gözüme de, solun zorundan olacak, perde indi. O gün bugündür dünya başıma zindan. »
Babasının, Âşık Veysel'e oyalanması için aldığı bağlamayla önce başka ozanların türkülerini çalmaya başladı. 1930 yılında Sivas Maarif Müdürü olarak görev yapan Ahmet Kutsi Tecer ile Kutsi Bey tarafından düzenlenen bir şairler gecesinde tanıştı. Kutsi Bey tarafından verilen destek ile birçok ili dolaşmaya başladı.

Âşık geleneğinin son büyük temsilcilerinden olan Âşık Veysel, bir dönem yurdu dolaşarak Köy Enstitüleri'nde saz hocalığı yaptı. 1965 yılında özel kanunla maaş bağlandı. 1970'li yıllarda Selda Bağcan, Gülden Karaböcek, Hümeyra, Fikret Kızılok ve Esin Afşar gibi bazı müzisyenler Âşık Veysel'in deyişlerini düzenleyerek yaygınlaşmasını sağladı. Âşık Veysel'in çocuklarından öğretmen olan Bahri Şatıroğlu, babasının yaşamını gün gün deftere almış ve pek çok çalışmaya kaynak kişi olarak katılmıştır. Ayrıca babasının saz ve söz geleneğini sürdürmektedir.

Eserlerinde Türkçesi yalındır. Dili ustalıkla kullanır. Yaşama sevinciyle hüzün, iyimserlikle umutsuzluk şiirlerinde iç içedir. Doğa, toplumsal olaylar, din ve siyasete ince eleştiriler yönelttiği şiirleri de vardır. Şiirleri, Deyişler (1944), Sazımdan Sesler (1950), Dostlar Beni Hatırlasın (1970) isimli kitaplarında toplandı. 1973 yılında akciğer kanseri sonucunda öldü. Ölümünden sonra Bütün Şiirleri (1984) adıyla eserleri tekrar yayınlandı.

Aşık Veysel Şatıroğlu'nun mezarı

Neşet Ertaş (1938; Çiçekdağı, Kırşehir - 25 Eylül 2012; İzmir), Türk halk ozanı, Türkmen/Abdallık kültürünün ve müzik geleneğinin son büyük temsilcisidir. "Bozkırın Tezenesi" olarak da tanınır.

1950'li yıllardan itibaren yaptığı plâklarla, babası Muharrem Ertaş’tan öğrendiği türkü ve bozlakların yanı sıra Orta Anadolu türkülerini, oyun havalarını kayıt altına aldı. 1960'lı yıllardan itibaren kendi yazdığı şiirleri havalandırıp seslendirdi. "Garip" mahlasını kullandı. 1970'li yıllardan itibaren türküleri dönemin pek çok sanatçısı tarafından yorumlandı. 2009 yılında UNESCO'nun Yaşayan İnsan Hazinesi envanterine girmeye değer görüldü.

Yaşamı
İlk yılları
1938 yılında Kırşehir'e bağlı Çiçekdağı'nın (günümüzde Akpınar'ın) Kırtıllar köyünde doğdu. Babası, Türkmen/Abdal müzik ve özellikle bozlak geleneğinin en güçlü temsilcisi olan Muharrem Ertaş, annesi Kırıkkale'nin Keskin ilçesinin Hacıaliobası köyünden Döne Ertaş'tır. Küçük yaştan itibaren babasıyla gittiği köy düğünlerinde zil ve darbuka çalarak mesleğe ilk adımını attı.

Sekiz yaşında ailesi ile birlikte Kırtıllar köyünden taşınarak İbikli köyüne yerleşti. 12 yaşındayken annesi Döne'yi kaybetti. Babası ve kardeşleri ile bir süre göçebe bir hayat yaşadı. Babası Muharrem Ertaş, Yozgat'ın Kırıksoku köyünden "Arzu" isminde bir hanımla ikinci evliliğini yaptı ve bir süre o köyde yaşadılar. Daha sonra Yozgat'ın Yerköy ilçesine yerleştiler. Sırasıyla Kırşehir, Çiçekdağı, Yozgat, Yerköy ve ardından iki yıl Kırıkkale'de yaşadılar.

Hiçbir zaman okula gidemeyen Neşet Ertaş bu dönemde kendi kendine önce keman, sonra cümbüş ve bağlama çalmayı öğrendi. Babası Muharrem Ertaş ile birlikte gittikleri yöre düğünlerinde cümbüş ve keman ile türküler çalıp okuyan Neşet Ertaş, sanatında en çok etkilendiği kişinin babası Muharrem Ertaş olduğunu söylemiştir: "Sanatımın yüzde doksanını babama borçluyum. Babamla ben aynı ruhun insanlarıyız."

Sanat yaşamı
1950'li yılların başlarında TRT Ankara Radyosu'nda canlı olarak yayımlanan, Muzaffer Sarısözen'in yönettiği "Yurttan Sesler" programında, "Geleli gülmedim ben bu cihana" adlı bozlağı solo çalıp okumasından sonra Neşet Ertaş'ın adı ülke genelinde duyuldu. 1970'li yılların ortalarına kadar devam eden yirmi yılı aşkın süre boyunca on beş günde bir “misafir mahallî sanatçı” sıfatıyla Ankara Radyosu’na çağrılarak on beşer dakikalık solo bantlar yaptı.

1957 yılında İstanbul'a giderek ilk kayıtlarını babasının türküleri ile yaptı. Babasına ait Neden Garip Garip Ötersin Bülbül adlı bozlağın yer aldığı ilk taş plağını, diğer plakları ve halk konserleri takip etti. İki yıl İstanbul'da çalıştıktan sonra sahne hayatına Ankara'da Kazablanka Gazinosu'nda devam etti. Önce farklı türlere mensup müzisyen ve oyuncuların da yer aldığı konser turneleriyle, ardından tek başına sahne aldığı solo konserlerle Türkiye'nin hemen bütün şehirlerini ve pek çok ilçesini gezdi.

Askerliğini 1962'de İzmir'in Narlıdere ilçesinde yaptı. Askerlik sonrası Ankara’da tanıştığı Tavşancı lakabıyla bilinen ünlü saz yapım ustası Hüseyin Koluman, Ertaş’ı önce saz dükkânına ortak yaptı sonra da tümüyle dükkânı devretti. Plaklardan ve radyodan tanıdığı Neşet Ertaş’la tanışmak için yanında kız arkadaşıyla saz dükkânına gelen Leyla isimli bu kız ile tanıştıktan kısa süre sonra evlendi. Yoksul bir ailenin kızı olan Leyla ile tanışmaları ve evlenmeleri etrafında sahte ve gerçek dışı gazinolu, pavyonlu pek çok “anonim hikaye” uyduruldu. Gerçek olan Babası Muharrem Ertaş’ın, kendisinden habersiz ve bilgisi dışında gerçekleştiği için bu evliliği tasvip etmediği idi. Sadece yedi yıl süren Leyla Ertaş ile evliliğinden Döne ve Canan adında iki kız, Hüseyin adında bir erkek çocukları oldu.

1969’da TRT sanatçılarından oluşan bir ekiple konser vermek ve plak doldurmak üzere gittiği Almanya dönüşünde Yugoslavya’da arabasıyla kaza yaptı. Ehliyetsiz otomobil kullanmaktan dolayı Yugoslavya’da 3 ay hapse mahkum oldu. Türkiyeden hiç kimsenin arayıp sormadığı bu dönemde hapishaneye, “Bozkırın tezenesine geçmiş olsun” ibaresi yazılarak imzalanmış bir kitap geldi. Yazarı Yaşar Kemal olan bu kitabı yazarın kendisinin mi yoksa bir başkasının mı gönderdiği konusu, imza sahibini hatırlayamadığı için uzun zaman açıklığa kavuşmadı.

Köln’deki evinde belgesel çekimi için kendisiyle röportaj yapan Bayram Bilge Tokel’e anlattığı bu hikâyeden hareketle, belgeselin adı Tokel tarafından o anda “Bozkırın Tezenesi” olarak belirlendi. Daha sonra bu tabir o kadar çok beğenildi ve benimsendi ki adeta Neşet Ertaş’ın ikinci ismi oldu. Yıllar sonra, Bayram Bilge Tokel’e ve Kalan Müziğe ulaşan Erdoğan Atakar adında bir hayranı, Yaşar Kemal’in “Üç Anadolu Efsanesi” adlı kitabını, Karaköy’de aynı büroda çalıştıkları üç arkadaşıyla birlikte, “Bozkırın büyük tezenesine geçmiş olsun” yazarak imzalayıp gönderenin kendisi olduğunu bildirdi

Neşet Ertaş, 1976 yılında özellikle sigara ve alkol kullanımına bağlı olarak aniden sahnede iken parmaklarından felç geçirdi. İki yıl süren fizik tedaviden sonuç alamadı ve işsiz kaldı. Almanya'da işçi olarak çalışan ağabeyi Necati Ertaş’ın desteği ile tedavi olmak için Almanya’ya gitti. Kısa süre sonra çocuklarını da yanına getirterek 1979-2003 yılları arasında Almanya'da kaldı. Önce Berlin'e, sonra Köln'e yerleşti. Avrupa ülkelerinde Türk işçilerin yoğun yaşadığı hemen hemen tüm şehirlerde konserler verdi, düğünlere gitti. Almanya yıllarında 20 civarında kaset çıkardı. Çoğunlukla söz ve müziği kendisine ait türküler, bozlaklar ve deyişler ile Orta Anadolu yöresine ait halay havaları ve oyun havaları seslendirdi. Seslendirdiği diğer eserler arasında genellikle, babası Muharrem Ertaş’tan duyduğu türkülerle söz ve müziği anonim olan çoğu Orta Anadolu yöresine ait türküler, oyun havaları ve halay ezgileri yer almaktadır..

Sanatçı, yirmi beş yıl aradan sonra 2000 yılında İstanbul Harbiye Açıkhava Tiyatrosu'nda verdiği konserle Türkiye’deki sahne hayatına geri döndü. 2002'de devrin Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel tarafından verilmesi uygun görülen “Devlet Sanatçılığı” unvanını kabul etmedi. 2003 yılında Türkiye'ye dönerek İzmir'e yerleşti. 2006 yılında TBMM Üstün Hizmet Ödülü'ne değer görüldü. Devlet sanatçılığı unvanını reddetmesi hakkında şunları söyledi: “ Devlet sanatçılığını bana teklif ettiler. Ben, 'hepimiz bu devletin sanatçısıyız, ayrıca bir devlet sanatçısı sıfatı bana ayrımcılık geliyor' diyerek teklifi kabul etmedim. Ben halkın sanatçısı olarak kalırsam benim için en büyük mutluluk bu. Şimdiye kadar devletten bir kuruş almadım, bir tek TBMM tarafından verilen üstün hizmet ödülünü kabul ettim. Onu da bu kültüre hizmet eden ecdadımız adına aldım."

2009 yılında Unesco Somut Olmayan Kültürel Mirasın Korunması Sözleşmesi kapsamında Türkiye Ulusal Envanteri’ne alınarak “Yaşayan İnsan Hazinesi” kabul edilen Ertaş’a, 25 Nisan 2011 tarihinde İTÜ Konseyi tarafından “Fahri Doktor” ünvanı verildi. Saz çalma tavrı ve tekniği, sesini kullanma ve türkü okuma üslubu, şair/ozan kimliği yanında havalandırdığı şiirlerinin edebî ve estetik değeri, repertuvarı, üniversite ve konservatuvarlarda ders ve tez konusu oldu.

Ölümü
25 Eylül 2012 tarihinde İzmir'de tedavi gördüğü özel bir hastanede aşırı sigara kullanımına bağlı mesane kanseri nedeniyle yaşamını yitirdi. Devlet adamlarının, İktidarı ve muhalefetiyle tüm siyasilerin, her kesimden ve her görüşten binlerce insanın katılımıyla Kırşehir Ahi Evran Camisi'nde kılınan cenaze namazı sonrası Bağbaşı Mezarlığı'nda, vasiyeti üzerine babası Muharrem Ertaş'ın mezarının ayak ucuna defnedildi. Mezar taşında ''Sakın ol ha insanoğlu/ İncitme canı incitme/ Her can bir kalp Hakk'a bağlı/ İncitme canı incitme'' yazılıdır.

Hatırası
Hayatı ve sanatı ilk olarak 1999'da Bayram Bilge Tokel’in metin yazarlığını ve danışmanlığını yaptığı, TRT yönetmeni Hacı Ali Bozkurt tarafından çekilen "Bozkırın Tezenesi" adlı dört bölümlük belgesele konu oldu. Ardından Nebil Özgentürk tarafından hazırlanan "Bir Yudum İnsan-Neşet Ertaş" (2001) adlı belgesel; Can Dündar ve Bayram Bilge Tokel tarafından hazırlanan "Garip-Neşet Ertaş" (2005) adlı üç bölümlük belgesel; Cengiz Özkarabekir'in "Tek Başına-Neşet Ertaş Belgeseli" (2010) ve Hacı Mehmet Duranoğlu ile Atalay Taşdiken’in yönettiği “Ah Yalan Dünyada” (2015) belgesel filmi çekildi. Ayrıca sanatçının hayatını anlatan Şirin Aktemur’un yazdığı “Neşe/ Dert /Aşk” adlı oyun Devlet Tiyatroları repertuvarına alınarak Ankara’da ve pek çok şehirde sahnelendi. (2015)

Hayatının ve sanatının anlatıldığı ilk kitap Bayram Bilge Tokel’in yazdığı “Neşet Ertaş Kitabı” (Akçağ yay. 1999) adlı monografidir. Daha sonra Öner Özcan’ın hazırladığı “Yaşamı ve Bütün Türküleri” (Simurg yay. 2001) adlı çalışma ile Haşim Akman’ın “Gönül Dağında Bir Garip/Neşet Ertaş Kitabı” adlı nehir söyleşisi İş Bankası Kültür yayınları arasında yayımlandı (2006). Sanatı ve eserleri üzerine Erol Parlak tarafından hazırlanan “Garip Bülbül, Neşet Ertaş” adlı kitap sanatçının vefatından bir yıl sonra basıldı (Demos yay. 2013). Daha sonra Neşet Ertaş’ın popülaritesine ve yaygın şöhretine yaslanan, özgünlükten uzak, intihal ve iktibas ağırlıklı çok sayıda “kitap” yayınlandı.

Neşet Ertaş’ın adı Kırşehir ve Ankara başta olmak üzere pek çok şehirde caddelere, okullara, parklara ve Kültür Merkezilerine verildi. Ayrıca Kırşehir’de, Kültür Bakanlığı Güzel Sanatlar Genel Müdürlüğü’nce heykeltıraş Tankut Öktem’e yaptırılan, babası Muharrem Ertaş’la birlikte yer aldığı anıt/heykeli bulunuyor. Adil Çelik tarafından yapılmış Android heykeli Kırşehir Neşet Ertaş Gönül Sultanları Kültür Evi'ndedir.

(Kaynak: Wikipedia)

Asıl adı Şerif Cırık olan Mahzuni Şerif, 17 Kasım 1939'da Kahramanmaraş'ın Afşin ilçesinin Berçenek köyünde dünyaya geldi. Soyu Horasan'dan Tunceli'ye göçen Ağuiçen aşiretine dayanmaktadır. Babasının adı Zeynel, annesinin adı Döndü'dür. "Şerif" adı, kendisi doğmadan önce ölen amcasının adına ithafen verilmiştir. Yazdığı bir dörtlükte doğum tarihi ve soyu hakkında şunları dile getirmiştir:

"Tevellüdüm merak ise miladî otuz dokuz
Kasımın on yedisinde Zeynel babadan geldim.
Döndü anaya rahmolmuş, ehlibeyt meftunuyuz
Ben faninin acısına, seyrü sefadan geldim"

Alembey köyündeki Lütfi Mehmet Efendi Medresesinde Kur'an eğitimi alırken köylerine ilkokulun yapılmasıyla medrese eğitimini bırakarak ilkokula başladı. 1955 yılında, sonradan Ankara'ya nakledilen Mersin Astsubay Okuluna kaydoldu ve 1959'da okulu bitirerek ordonat tekniker sınıfına ayrılarak Ankara Ordonat Tekniker Okulunda eğitim almaya başladı. Burada okurken yapılan bir arama sonucu çantasında Alevi-Bektaşi ozanlarının şathiyye ve şiirleri ile ilgili kitaplar çıkmasıyla okuldan atıldı ve bir daha geri dönemedi. 1961'da Kuleli Askerî Lisesi'ne gitti fakat maddi zorluklardan ötürü eğitimini yarıda bıraktı.

Özel yaşamı
Mahzuni Şerif, ilk evliliğini dayısının kızı Emine ile imam nikâhı olarak gerçekleştirmiştir ve bu evlilikten Züleyha adından bir kızı olmuştur. Ozan, eşinden mektup yoluyla boşanmıştır. İkinci evliliğini İtalyan asıllı Sovina (Suna) ile yapmıştır ve bu evlilikten Ferhat, Şirin ve Emrah adlarında üç çocuğu olmuştur. Suna'nın evi terk etmesinden sonra ozan üçüncü evliliğini Gaziantep'te bir ilkokul öğretmeni olan Fatma Hanım ile yapmıştır ve bu evlilikten Derya, Ali, Şeyda ve Yetiş adlarında dört çocuğu olmuştur.

Eserleri
Türk halk müziği sanatçıları tarafından söz ve besteleri sıklıkla kullanılmıştır. Araştırmacı Yazar Battal Pehlivan'ın Âşık Mahzuni Şerif'in yaşamı ve sanatı üzerine yaptığı incelemenin adı Dom Dom Kurşunu idi. Doğum yeri Berçenek'e ithafen yazdığı Oy Bizim Eller ve Acı Doktor bestelerinin yanı sıra Dom Dom Kurşunu, Yedin Beni, Yuh Yuh, Maraş'tan Bir Haber Geldi, Fadimem, Gül Yüzlüm, Ciğerparem, Mevlam Gül Diyerek, Merdo, Dostum Dostum, Han Sarhoş Hancı Sarhoş, Çeşmi Siyahım, Yalan Dünya, Ağlasam mı?, Abur Cubur Adam, Katil Amerika, Bu Mezarda Bir Garip Var ve Ekmek Kölesi gibi birçok bilinen eseriyle tanınan Âşık Mahzuni'nin türkülerini Gülden Karaböcek'ten Zeki Müren'e, Zara ve İbrahim Tatlıses'ten Ahmet Kaya'ya, Mahsun Kırmızıgül'den Murat Göğebakan'a ve Selda Bağcan'a kadar birçok Türk halk müziği ve bazı pop müzik sanatçıları da okudu. Halk şiirine gönül veren ve konuşma dilini şiirleştiren Aşık Mahzuni'nin 453 plağı, 58 kasedi ve yayımlanmış 8 adet kitabı bulunuyor. Ayrıca TRT tarafından çekilmiş 2 adet belgeseli bulunmaktadır. 1989-1991 yılları arasında Halk Ozanları Federasyonu tarafından dünyanın en büyük 3 ozanı arasında gösterildi. Sivas Dramı adlı türküsünü, 1993 yılında yaşanan Sivas Katliamı'nda yaşamını yitirenlere ithaf etmiştir. 

Hakkında açılan davalar
2001 yılının Kasım ayında kendisine, "Elhamdülillah Kızılbaş'ım ve laikim. Ben değil, yedi sülalem Kızılbaştır. Bir suç varsa o da dedemdedir." dediği için, DGM tarafından aleyhinde dava açıldı. Duruşma 27 Aralık 2001 tarihinde DGM'de yapıldı.

Ölümü
2001 yılının başlarında rahatsızlanarak, kalp ve solunum yetmezliği nedeniyle yoğun bakım altına alındı. Mayıs ayında taburcu edildi. Ancak evli, sekiz çocuk, dört torun sahibi olan Mahzuni Şerif 17 Mayıs 2002 tarihinde Köln, Almanya'da öldü. Öldüğünde, Devlet Güvenlik Mahkemesindeki davası henüz sonuçlanmamıştı. Mezarı Hacı Bektaş Veli Külliyesi'nin yakınındaki Çilehane adı verilen yerdedir. Mezar taşında ''Eğer bana gel gel olsa yüceden, çırpar kanadımı uçar giderim. İsteğim yok gündüz ile geceden, ben bir Mahzuni'yim naçar giderim.'' yazmaktadır.